Zo, afgelopen dinsdag de eerste eindversie van mijn thesis ingeleverd. Dat werd ook wel tijd! Straks zal ik nog wat editing moeten doen, maar voor nu kan ik me op mijn stage storten. Dat heb ik deze week sowieso gedaan! We hebben naast het bezoeken van alle projecten nog een planning besproken, een nieuw project aangenomen en de mensen daarvan een paar keer ontmoet. Op dit moment ben ik best wel een beetje moe van deze week, maar morgen vertrek ik alweer voor een reisje naar het noorden van Kenia.

Het nieuwe project is trouwens met een erg leuke groep. Ze noemen zichzelf Agape (spreek uit: agápy) Hope for Kibera. Deze groep is ook gevestigd in een deel van het enorme Kibera en bestaat uit allerlei artiesten: muzikanten en acteurs. De meeste doen wel iets met performen, maar ik moet erbij zeggen dat mensen hier zichzelf al snel artist noemen. Sommige hebben vooral zingen of rappen als hobby. Vandaag introduceerde Maxwel, de office manager, APT aan de groep en deed ik een anderhalf uur theaterspelen en beeldentheater, waarbij de groepen een beeld moesten vormen van het thema ‘vrede'. Vervolgens bespraken we wat we zagen en de verschillende interpretaties die iedereen had. Mooi om te horen was, dat een van de deelnemers dit al als een bijzondere paradigmawisseling had ervaren. Je realiseren hoe echt iedereen anders kijkt naar bepaalde beelden.

Na de sessie bleven we nog wat hangen en werd ik uitgedaagd nog wat te zingen en te jammen met een paar gasten. Een speelde gitaar en anderen rapten wat en weer anderen deden een soort woordkunst met stand-up, weet ik het. Maar het was erg gezellig. De zon begon intussen wel te branden, dus het was tijd om te vertrekken. Ik ben toen nog even naar de stad geweest om wat inkopen te doen voor de reis van morgen, maar Nairobi is zo vol en vies, het kostte veel tijd om te pakken te krijgen wat ik wilde.

Maar laat ik nog wat vertellen over gewoontes, eten en het openbaar vervoer hier. In het gezin is er een soort schema van wanneer er wat wordt gegeten. Hoewel ik het niet precies weet, varieert het van bonen, rijst en ugali (dik maisspul) tot chapty (soort pannenkoekjes) en ukama wiki (soort boerenkool, letterlijk ‘rek de week'). In het begin vond ik het nogal ongezellig dat er niet samen werd gegeten op een bepaald tijdstip, maar nu ben ik er aan gewend. Nu kan ik ook kiezen om wat eerder te eten, want ze zijn hier gewend om rond 9 of 10 uur pas te eten. Nou, tegen die tijd ben ik al uitgehongerd!

Omdat ik de komende weekenden weg ben voor mijn stage, zit er helaas geen hanging in the mall in. Vorige week hebben we dat wel gedaan, ik heb een paar foto's bijgevoegd. Deze mall is de 2e van de grote 4 en heet village market. Ik vond het er best wel luxueus uitzien, met winkels, lekker eten, ook best wat toeristen en een live Afrikaans bandje. Opnieuw wat gefunshopt in een van de meubelwinkels. Het gaat als volgt: Eerst draal je wat voor de winkel, dan bekijk je de spullen die vooraan staan, snuffel je wat rond, kijk je bij veel te dure sieraden die op de Masai Market veel leuker en goedkoper zijn, dan kijk je supergeïnteresseerd naar een massief houten kast die meer kost dan het gemiddelde maandloon en dan doe je alsof je je begint te vervelen en draal je weer naar buiten. Easy!

Om naar de projecten en de malls te komen, gebruiken we altijd matatu's. Een hele belevenis, deze gammele busjes die overal doorheen racen. Bij elke halte roepen ze om het hardst hun eindbestemming en de prijs. Kenyatta, Kenyatta, fifty! of: Tauw, tauw, bauw! (Stad, stad, 20). Ik begreep dat het vroeger nog veel erger was, met graffiti aan de buitenkant, TV-schermen in de toch al schaarse ruimte, nog hardere muziek en touts (de mannen die uit de bus springen, mensen binnenlaten en waaraan je betaalt) waren opgepimpt en alles. Nu is het nog een belevenis doordat je goed om moet letten waar je er weer uit moet, hoeveel het kost en intussen zorgen dat niemand je je portemonnee ontvreemdt. Gelukkig weet ik al een paar bruikbare woorden swahili, dat scheelt. Ik merk dat als je de ruimte de noodzaak hebt om veel te leren dat best wel snel gaat. Intussen durf ik al in slaap te vallen tijdens de rit! Hee, met zelfspot moet ik me hier een beetje redden.

Zojuist heb ik mijn spullen ingepakt voor morgen. Rond 7 uur vertrekken we uit de stad en rijden we naar Maralal, in het noorden. Het eerste deel schijnt best prima te zijn wat de weg betreft, het andere deel zal veel heen-en-weer schudden worden. Ben benieuwd. Hopelijk kom ik niet kotsend aan de eind van de middag aan. Zondag overdag doen we dan een training en maandag gaan we weer het hele eind terug. De donderdag vertrekken we dan weer om Marsabit aan te doen, dat ligt nog verder weg en dan weer terug. Het schijnt wel fantastisch te zijn, de wegen en plekken in het noorden, met wilde dieren die langs komen en de uitgestrekte vlaktes. Ik beloof bij dezen foto's ervan!

Ik ga ns kijken of er al wat eten voor me is, tot later!