Marsabit

De tijd vliegt!
Nog maar 2 weken te gaan en dan is mijn stage over. Vorige week heb ik een Keniaanse graduation meegevierd en heb ik opnieuw (de eerste keer was mislukt) een nummer opgenomen in een studio in Kibera. Vanaf donderdag was ik weer op reis naar het noorden van Kenia, maar deze keer eindelijk naar Marsabit. De eerste keer werd ik ziek voor vertrek, de vorige reis werd verschoven naar dit weekend. Nu dan toch eindelijk ook op weg naar dit project. Opnieuw een echt reisverslag.

5 Juli
Donderdagochtend verzamelden we bij de National Archives in het midden van de stad. Van daar liepen we een stukje down town en kwamen terecht bij de busjes naar Isiolo. We waren, voor Keniaanse doen, snel op weg. Ik had een relaxte plaats voorin met genoeg ruimte voor m'n benen. Het was geen matatu, maar meer een soort taxi-busje. De weg die we gebruikten zag er uit als een high way, maar om de zoveel meter verschenen er zebrapaden met daarvoor een aantal drempels. Blijkbaar omdat het verkeer anders nooit stopt voor de voetgangers. Maar een high way waarop je maar 50 mag! We reden dus kalmpjes door en langs de weg zag ik de vertrouwde verkopers met een hun kleine standjes vol fruit, snoep en soda's. Toch leek het hier wat meer geordend dan de route die we naar Maralal nemen. Waarschijnlijk door de lange, rechte weg. Zo'n 4,5 uur reden we door dalen en hoogvlaktes, passeerden groen glooiende hellingen als in Zuid-Frankrijk, poeltjes en bananenbomen als in Indonesië en kringelden we om bergjes die als puberpukkels uit het land omhoog schoten. Hoewel het best warm was, begonnen op een gegeven momenten wolken vervaarlijk samen te pakken en strooide de zon lange schaduwen over de weg. Het was nauwelijks 4 uur. Ineens reden we midden in een zware hagelbui, onmiddellijk minderde de chauffeur zijn snelheid, werden alle ramen gesloten en besloeg alles. Met in de ene hand het stuur, in zijn andere hand zijn mobiel, verschoof hij met zijn andere hand alle schuifjes van de verwarming. (Serieus, Keniaanse chauffeurs hebben meer dan één paar handen) Langzaam werd het zicht door de ramen weer beter, maar in mijn hoofd klonk de Carglass-commercial: ‘bij plotselinge temperatuurverschillen..' Gelukkig bleef de voorruit heel en scheen de zon al snel weer onder de wolken door. Aangekomen in Isiolo wachtten we 4 uur in een restaurantje op de aansluiting. De eetellende begon hier al, want ik vroeg om veel groente en wat rijst, kreeg ik veel rijst en ouwige koolsalade. Noem me maar verwend, maar goed eten is wel echt belangrijk voor je welzijn!
Goed, uiteindelijk vertrokken we maar anderhalf uur later dan gepland met de 2e bus. Oeioei, teveel mensen in 1 hok die allemaal net gegeten hadden. En warm. En mensen die zaten te kauwen op stengels, miraa, een soort drug uit de natuur, waardoor je veel energie krijgt. Een man die het kauwde zag er inderdaad onnatuurlijk wide eyed en zweterig uit. Later hoorde ik dat het in deze streken redelijk normaal is om dit te kauwen. Het is wel interessant als je denkt aan de grote moslimpopulatie hier. Alcohol is dan verboden, maar blijkbaar is dit kauwen geen probleem. Zelfs politieagenten schijnen het te gebruiken. Vanaf een uur of 12 tot 5 in de ochtend reden we met de bus over een hobbelige weg. Gelukkig zaten we in het midden, waardoor de hobbels niet te erg waren, maar nog steeds onaangenaam. Terwijl iemand schelle muziek met z'n mobiel afspeelde, de bus een aantal keer stopte, de lichten aan vlogen en toen weer uit, sloeg ik m'n armen over elkaar en sliep. Ik had vreemde dromen, verkrampte spieren, stinkende ledematen en geen vlees meer aan m'n kont, maar ik sliep ten minste. Nu ik dit voor mijn blog herschrijf, teruglees, kan ik me er alleen maar van herinneren dat ik heerlijk heb geslapen, in zalige onwetendheid over de terugweg.

6 Juli
Voordat het licht was, arriveerden we in Marsabit. Daar bleven de meeste mensen dutten in de bus totdat in het eerste licht de contouren van de huizen van dit stadje zichtbaar werden. Wij stapten uit (wij is: mijn collega Emily en een andere intern Norbert) en liepen naar ons guest house, daar checkten we in en kregen een kamer toegewezen. Ik sprong onder de koude douche (later hoorde ik dat hij ook warm kan, maar dan moet je hem eerst laten opwarmen), gebruikte vol afgrijzen een gat-in-de-grond-wc en dook m'n bed in. Na een paar uurtjes extra slaap, begaf ik me naar een ontbijt van oploskoffie en semi-toast met boter. Het kostte me wat moeite duidelijk te maken wat ik wilde voor ontbijt, want Salome kende niet veel engels. Na het ontbijt verdween ik naar buiten om de omgeving te verkennen, ik bevond me immers in een plaats midden in een van de vele nationale parken.
Marsabit is een zanderig en winderig stadje dat zich ontspannen uitstrekt tussen de omringende bergtoppen. Hier en daar lange winkelstraten, dan weer een groot open veld en blokken compounds waar mensen een rustig leven leiden. Ik besloot een lage top die achter het hostel lag, te beklimmen. Het was niet hoog, wel stijl, maar via romantische slingerpaadjes en langs kleine boerderijtjes bereikte ik de top waarop ik een prachtig uitzicht had op het dal. (Check de foto's). In de verte, op de andere top, zag ik ineens een klooster liggen. Vastbesloten ook die top te bereiken, kocht ik wat lunch beneden en wandelde naar de andere kant. Opnieuw een prachtig pad, waarop ik een stuk opliep met een klein jongetje dat ik niet verstond, dat via een pad door licht glooiende velden uitkwam bij de shrine. Daar aangekomen werd ik vriendelijk doch beslist naar binnen geloodst om de kapel en de schilderingen te bekijken. Ze toonden allemaal Bijbelverhalen en het fascinerende was dat de mensen niet wit waren, zoals wij gewend zijn, maar allemaal donker. Ook het landschap op de achtergrond was duidelijk Keniaans. Ik heb er een aantal foto's van gemaakt. Hierna bijna verdwaald in de achterbuurten van Marsabit, maar uiteindelijk was ik weer in het guest house. Die avond aten we met z'n drieen in een ander hotel, waar het eten beter moest zijn. Inderdaad, ‘moest zijn'. Ik zeg verder niks. Daarna dronken we nog een imaginair biertje in ons eigen hostel, soda's dus en gingen we op weg naar ons bedje.

7 Juli
Vandaag zouden we eerst en eindelijk de workshop geven bij de High School in Marsabit en daarna gelijk op de bus terug naar Nairobi springen. Het was een verademing op de compound van de school te komen. Het was ruim, goed onderhouden en veel groen sierde de oprit. Na wat vertraging hielden we onze sessie, waarbij de meisjes erg enthousiast waren, maar ook nog wat verlegen. We deden forum theater, waarbij de meiden werden gevraagd een conflict of probleem van de afgelopen maand uit te spelen om samen oplossingen te proberen voor die problemen. Ik hoorde dat onze workshops onderdeel vormden van het counselingsprogramma op deze school en dat de meiden op hun beurt weer anderen uit hun eigen klas leerden wat zij weer van ons geleerd hadden. Dit is echt participatory learning! Aan het einde kwamen nog wat meisjes naar me toe met wat vragen. Daarna kregen we, heel vriendelijk, thee, samosa's en ndazi's, moesten we nog het gastenboek tekenen en liepen we weer terug. Deze workshop, de dankbaarheid van de school en de ontwikkeling die al te zien was (een van de meisjes hield een kleine speech om ons te bedanken en zei daarin dat ze twee maanden geleden nog niet eens haar naam in de groep had durven zeggen en nu hier stond) maakte de lange heenreis wel goed.
Twee uur later zaten we dan toch in de bus. Ik had een plaatsje redelijk achterin, naast twee jonge vriendelijke Ethiopers. Aan de andere kant zat een wat minder jonge Ethiopier, die de hele reis zat te boeren en te rochelen, tsja. Vanaf het moment dat we vertrokken tot we aankwamen in Nairobi was het doorbijten, verstand op nul, met m'n hele lichaam flexibel zijn en denken aan de stoere verhalen die ik later zou kunnen vertellen. Wat een hel! Elke kuil en hobbel voelde je eerst doordat het voorwiel erdoor of overheen ramde, daarna het achterwiel en met een beetje geluk kon ik op m'n achterste blijven zitten, maar de andere keren werd ik op zo'n 20-30 cm uit m'n stoel gelanceerd. Uiteindelijk werd het iets beter toen we de tamarcweg (asfaltweg) bereikten, en dommelde ik wat in. Tot aan Isiolo hadden we welgeteld vijf paspoortcontroles. Vijf! Weer stoppen, dezelfde mensen eruit, dezelfde mensen wat geld betalen omdat hun papieren niet helemaal in orde waren, en weer door. In Isiolo hadden we een half uur om wat te eten te halen en daar gingen we weer op weg. Door de zitplaats achterin was slapen echt heel moeilijk en met dikke wallen kwamen we aan in Nairobi. In een achterbuurt van Eastleigh namen we in het holst van de nacht eerst een verkeerde mat, daarna toch de goede naar de binnenstad en nam ik afscheid van de anderen om in mijn matatu nummer 15 naast een dronken meisje naar Southlands te worden gereden. Dit was rond 4en. Bij het uitstappen moest ik nog vechten om m'n wisselgeld en ik strompelde de estate door naar huis. Om half 5 lag ik in m'n bed om er even niet meer uit te komen.

Inmiddels is het dinsdag en ben ik nog steeds een beetje bij aan het komen van de reis, schrijf ik m'n stageverslag en hoop ik niet ziek te worden. Wouter is inmiddels ergens in Oost-Afrika en komt volgende week deze kant op, dan rond ik mijn stage af en gaan we genieten van een welverdiend vakantietje. Dus, nog even de laatste loodjes. Nog steeds leuk dat jullie m'n blog lezen!! Tot ziens! ;)

Nairobi – Nyahururu – Maralal – Nyahururu – Nairobi

16 juni
Vandaag begon ik de dag met een cappuccinootje, om nog even te genieten van wat luxe, daarna vertrok ik samen met Maxwel, mijn baas/begeleider/collega naar de matatu's voor de reis naar Maralal. Omdat ik deze keer wist wat me te wachten stond, was het een veel kalmere reis dan vorige maand en kon ik rustig lezen en een beetje m'n gedachten laten gaan, best ontspannend eigenlijk. In Nyahururu (ja, ik heb het niet bedacht, die naam!) namen we even pauze en ik kwam te weten dat mensen hier soms hun laatste restje drinken laten staan of juist voordat ze iets drinken wat op de grond gooien voor de vooroudergeesten, die overal om je heen zijn en die je een beetje tevreden moet houden. Zulke gebruiken blijven blijkbaar toch hangen. Weer wat geleerd. Daarnaast praatten we over mijn werk en Maxwel vond dat ik echt goed bezig was. Dat was goed om te horen! Ook hadden we 't over mensenrechten en hoe verschillend je daarover kunt denken, ook als het gaat om vrijheid van het lichaam in verband met prostitutie in Nederland danwel Afrika. We hadden genoeg tijd om dit soort gesprekken te voeren, want het duurde een eeuwigheid voor we weer vertrokken.
We waren alweer goed en wel onderweg met de tweede matatu naar Maralal, toen de chauffeur stopte om nog een jongen binnen te laten. Het gebeurt hier wel vaker dat de chauffeurs wat bijbeunen door extra passagiers mee te nemen. Het plankje werd al bij de bestuurdersstoel vandaan gehaald (elke mat heeft wel zo'n plankje dat dan tussen de stoelen in het mini-gangpad geklemd wordt, zodat een extra iemand mee kan), toen een oudere man die er naast zou moeten zitten, begon te klagen dat hij dat niet wilde. Toegegeven, je zit inderdaad een stuk krapper natuurlijk dan. En hij had gelijk, eigenlijk mag het niet. De chauffeur en de extra klant vonden dat hij niet zo moeilijk moest doen, maar de man pakte zijn telefoon en begon demonstratief hardop het (nood)nummer van de busmaatschappij op te noemen 0..7..0.. Ik moest lachen. Hoewel ik de taal niet echt begrijp, snapte ik heel goed waar het om ging. De chauffeur begon te schreeuwen en de rest van de mensen begon zich er nu ook mee te bemoeien, dat de oude man gelijk had en dat de chauffeur moest doorrijden. Nou, uiteindelijk deed hij dat ook en bleef de jongen achter.
Onderweg las ik dus lekker m'n boekies en op een gegeven moment werd ik aangestoten dat ik naar buiten moest kijken. Daar stonden ineens, nog best dichtbij, een paartje olifanten in het wild. Groot! Uiteindelijk kwamen we rond 7uur aan in Maralal en kreeg ik, hoe toevallig, dezelfde kamer toegewezen als afgelopen keer. Op tijd gaan slapen.

17 juni
Vandaag begon ik de dag rustig en ontspannen met een stukje uit de bijbel en wat bidden. Zo ver weg, merk ik dat het extra fijn is om dat te doen, bidden om bescherming op al die reizen en om de motivatie om dit werk te blijven doen. :) Rond 10en zaten we weer op de motor naar de Girls' High School. We reden door de vlaktes waar wilde aloë vera groeit en masai-herders als bontgekleurde vogels door het landschap hoppen. Onderweg voegde ik weer wat Samburu-woorden voor dieren aan mijn vocabulaire toe en we arriveerden op tijd aan de poorten van de compound. In 'n mum van tijd hadden de meiden zich verzameld en begonnen we de worjshop. Het was een kleinere groep en er was weinig over van hun terughoudendheid de afgelopen keer. Ze waren enthousiast en pikten alles heel snel op. We waren heel tevreden toen we klaar waren (helaas al vroeg, 2 uur eerder dan gepland, omdat er nog andere dingen op het schoolprogramma stonden die middag.) Mister Uwonka (doet me steeds denken aan Willy Wonka :)) zei dat er nog Nederlanders op de school waren. Ze bleken van Edukans te zijn en een aantal meiden hier te sponsoren. Een man bleek zelfs bij Navigators Wageningen te hebben gezeten. Hoezo klein wereldje! Het schakelen tussen Nederlands-Engels was trouwens best moeilijk, haha. Helaas hadden ze maar weinig tijd, maar misschien dat we ze volgende maand nog even spreken, als we hier weer zijn. Ik had eerst gedacht dat dit de laatste keer zou zijn, maar volgende maand past het nog net in het schema toch nog een keer hierheen af te reizen, leuk. We werden uitgenodigd voor een lunch met de andere gasten en docenten, wat erg door ons gewaardeerd werd. We werden verwend met water, soda, rijst en geitenvlees. Heel grappig, toen ik de pan opende met vlees, vroeg ik wat voor soort vlees het was. Geitenvlees, antwoordde Mr. Uwonka, we eten hier haast nooit beef. O, zei ik, ik heb nog nooit geitenvlees gegeten. Hij: O! Nou, de smaak is vergelijkbaar met gazelle-vlees. Juist. Alsof ik dat wél ooit gegeten heb :). Maar goed, de lunch was gezellig en we vertrokken weer met onze motormuizen. We hadden echter nog maar een klein stukje gereden toen onze motor begon te slingeren en slippen. Lekke band. Maxwel en zijn motorman werden gebeld en kwamen terugrijden. Intussen waren de neven van mijn chauffeur aan komen lopen. Masai herder-krijgers (morans) die daar de kuddes van de familie hoedden. Via engels-kiswahili-samburu en weer terug kwamen we vanalles over ze te weten. Ze kunnen 100 km per dag lopen en zo'n 1-3 maanden overleven op bloed en melk! Sterke mannen! Dit was BBC Life in het echt! Na wat dollen met een speer van de ene, mijn zonnebril op 't hoofd van de ander (ze waren helemaal verbaasd over het effect van zo'n bril op je zicht), een dextrootje hier en daar (één liet het op z'n handpalm liggen, likte eraan en at het pas op toen ook Maxwel er een opat), kortom een vrolijke clash van culturen, togen we verder. Helaas was de band even later alweer lek, hij moest echt een nieuwe binnenband, want het gebeurde zelfs een derde keer! Gelukkig waren we er toen al bijna en klommen me met z'n drieen op de motor van de ander en werden we snel teruggebracht. Het was echt genieten, geweldige filmpjes en foto's gemaakt.

18 juni
Ik had slecht geslapen vannacht, zoals wel vaker voordat ik moet reizen, en om 6 uur zat ik al in de matatu. Gelukkig was ik gewaarschuwd dat het wel even zou duren met het vullen van het vehikel, want rond 8 uur vertrokken we pas. Zo vroeg was het nog niet echt stoffig, maar toch was ik blij met m'n over-de-top-zonnebril die alle stof buiten hield. We waren, denk ik, nauwelijks een uur onderweg, toen de chauffeur veel te hard door een diepe kuil ramde en er iets vervaarlijks kraakte, waarnaar er een branderige lucht opsteeg. We stopten en wat bleek? Een stuk ijzer was afgescheurd, waardoor nu de matatu rustte op een van de wielen, waardoor het rubber heet en branderig werd. Provisorisch gemaakt met dikke stenen, reden we verder, maar na drie minuten was het alweer mis natuurlijk. Opnieuw een paar stenen erin en we reden verder. Ik kon er wel een beetje om lachen, op deze manier repareren! Maar de bedoeling was om in ieder geval door te rijden naar de volgende plaats om het te fixen. Maar dat ging niet werken, want opnieuw moesten we stoppen. Nu leende de chauffeur een mes van een van de drie oudere masai-mannen die ook in de bus zaten en begon een stuk dikke tak te hakken om het zo opnieuw vast te zetten en verder te kunnen. Ik heb een stukje hout bewaard als aandenken. Ik schrijf het nu wel rustig, maar ik was niet echt te genieten. Natuurlijk kun je verwachten dat dit minstens een keer gebeurd als je in Afrika over hobbelwegen rijdt, maar ik was dit keer in m'n eentje op de terugweg en dat maakte het een tikje spannender allemaal. Goed, nu het goed vast zat, konden we verder, maar even later bleek de bus olie te lekken en na een paar schokken stond het ding stil. Om de een of andere mysterieuze reden kon nu ook de ene voordeur niet meer open en iedereen ging er weer uit. Nu was het toch echt tijd een nieuwe te laten komen. Wat een zooi zeg! Tijdens het wachten praatte ik nog met een student conflict studies over de manier waarop wij theater inzetten om conflicten bespreekbaar te maken en vrede te bevorderen in en tussen communities. Dat was wel een leuk gesprek tussendoor. Uiteindelijk waren we eindelijk weer op weg, maar zat ik nu een beetje opgepropt in de nieuwe matatu, omdat er wat extra mensen bij waren nu. Ik had al geduld en relaxedheid geleerd hier, maar door deze test heb ik m'n diploma wel gehaald. O my! In Nyu snel door in een shuttle naar Nairobi. Ik zat helaas naast een man die een flesje puur bij zich droeg. De hele weg terug zat ik dus een beetje in die alcohollucht en wat ik vreesde, gebeurde ook. De man begon mij een beetje lastig te vallen. Niks ergs hoor, maar hij bleef maar praten en aan het einde m'n contactgegevens vragen en dat hij een soda voor me wilde kopen in Nairobi. Uiteindelijk negeerde ik hem maar gewoon en sprong ik in Nairobi er snel uit en wandelde ik vlug naar mijn eigen vertrouwde matatu-standplaats. Moe kwam ik thuis, maar toch ook trots dat het me allemaal gelukt was in m'n eentje!

Vandaag en de komende dagen kan ik wat uitrusten, maar waarschijnlijk vertrekken we donderdag alweer voor een ander project in het noorden, maar dat is nog niet zeker. Keep in touch! :)

40 dagen zonder Nederland

De dagen rijgen zich aaneen als een kleurige kralenketting van Masai makelij. Nooit gedacht dat dit zou gebeuren, maar de tijd gaat nog best snel. Vandaag is het bijvoorbeeld al de 41e dag van mijn verblijf hier. Bijna op de helft. Ik begin onze lage landen steeds meer te missen en tegelijk kan ik me steeds makkelijker redden op Keniaanse bodem. Dubbel dubbel. Vanmiddag heb ik even een stapje terug gedaan, want af en toe laat ik me meeslepen door alle activiteiten.

Op de maandagen bereid ik mijn programma voor de projecten voor en gisteren werkte ik thuis, waarna ik zo'n twee uur gelopen heb voor een kopje cappuccino en een brownie. Ja, je moet er wel iets voor over hebben natuurlijk ;) Vanmorgen heb ik een afspraak gehad met mijn begeleider die zeer te spreken is over mijn werk, me wat tips gaf en toen bereidden we samen het programma voor Maralal voor. Inderdaad, komend weekend gaan we alweer de hort op, hobbelen we weer naar het noorden.
De afgelopen dagen heb ik twee events van twee verschillende jongerenorganisaties bezocht, aan beide geven wij workshops (check de foto's), ben ik naar het nationaal museum geweest (veel troep, een beetje kunst) en heb ik bruiloftsinkopen gedaan (jurkje, oorbellen). Ik voelde me een hele Keniaan toen ik voor bijna de Keniaanse prijs mijn oorbellen kon meenemen. Al zou dit ook kunnen bewijzen dat ik juist een rasechte Nederlander danwel Zeeuw ben ;)

Omdat het allemaal z'n gangetje gaat, vind ik het lastig nog iets bijzonders te vermelden, maar ik vind het wel leuk nog even te vertellen over mijn project. De laatste tijd zijn we vooral bezig geweest met acteren als een groep, stage performance en het faciliteren van het gesprek na een voorstelling. Dit laatste gaat op een participerende manier die echt anders is dan de Afrikaanse, prekende stijl. Deze methode, zoals ontwikkeld door Boal en Freire, gaat uit van de kennis die al in de community zelf zit. In plaats van te zeggen: ‘oke, jullie zagen een stuk over drugs, dat is dus slecht he' vraagt de faciliteerder (dit is geen Nederlands woord, maar goed): Wat heb je gezien? Heb je dat wel eens meegemaakt, komt dat voor in *Kibera*? Wat vindt je daarvan? De groep leert met elkaar en van elkaar op die manier.

Deze week ga ik verder met het trainen van de groep op het acteren met je lichaam. Ik wil graag dat de groep bewust is van wat je lichaam allemaal kan uitbeelden. Ook probeer ik hen met spelen over te halen zich vrij te voelen in hun lichaam, dat is toch wel de basis om te kunnen acteren. Daarnaast probeer ik door sketches of door het maken van stilstaande beelden bepaalde sociale problemen bespreekbaar te maken en te laten zien hoe door middel van theater gezocht kan worden naar oplossingen daarvan. Een voorbeeld is de volgende oefening. Eerst gaat de groep in kleine groepjes uiteen om te praten over de verschillende problemen in de gemeenschap die hen persoonlijk aangaan, daarna kiezen ze een van de problemen om een stilstaand beeld van te maken. Deze presenteren ze vervolgens aan de groep, waarna ik de groep vraag te vertellen wat ze zien. Vervolgens spiegelt een andere groep dit stilstaand beeld en gaat de originele groep weer zitten. Dan mag de hele groep omstebeurt de stilstaande formatie van spelers veranderen naar een mogelijke oplossing van de situatie, als waren de spelers kleipoppen. Op deze manier wordt het probleem van een persoon door anderen uitgebeeld en kan hij er op een afstand naar kijken en bedenkt de groep samen mogelijke oplossingen voor de situatie. Ik hoop dat het een beetje te volgen is, het blijft natuurlijk een slechte vertaling van een lichamelijke beeldtaal.

Nou, dat was het weer voor nu. Ik geloof dat ik dat nog niet gezegd had, maar heel erg bedankt voor alle reacties. Heel leuk om te lezen en om te zien dat jullie ver weg toch een beetje betrokken zijn! Tot snel :)

Onwaarheid aan de top, hoop onderin de samenleving

Haai!
Deze week is er weer vanalles gebeurd, ik bezocht een Keniaans kinderfeestje, ik begon aan mijn nieuwe project en ik ben eindelijk echt geland voor mijn gevoel. Verder ben ik middenin het politieke gebeuren terechtgekomen en ook in een rioolput.

Dat laatste gebeurde gisteravond. Ik was bijna thuis en ik liep gewoon door de straat. Op een donker stukje, gewoon in de wijk, stonden geen lantarenpalen en ik liep vrolijk van de dag naar huis. Ineens bekroop me het gevoel dat er iets niet goed was. En bam, daar belandde ik met mijn rechterbeen in een open rioolput. Nee, nee, niks aan de hand, niks gebroken, alleen besmeurd en geschrokken. Maar goed, ik hoorde zojuist dat iemand anders een keer een been gebroken had door zo'n val, dus ik ben er nog goed vanaf gekomen. Het was donker en de putten zijn niet bedekt, omdat de deksels worden gestolen door scrap-verkopers. Tja.

Maar goed, dit persoonlijke dramaatje valt in het niet bij wat er deze week verder gebeurd is. Maandag ontplofte er een bom op de grens van up- en downton Nairobi. Er viel één dode, die na het gebeuren in het ziekenhuis overleed. (Er volgt nu een langdradige geschiedenis en aaneenschakeling van politieke gebeurtenissen, wees gewaarschuwd) Er doen ontzettend veel verhalen de ronde over deze aanslag of dit ongeluk of deze afleidingsmanoeuvre. Sommige schrijven het toe aan El Shebaab, de terroristen/piraten uit Somalië. Al een geruime tijd bestoken zij de kusten van Kenya en kidnappen toeristen voor hun dagelijks brood. Onlangs viel het Kenyaanse leger binnen om hier een einde aan te maken. Uit boosheid hierover vinden er nu aanslagen plaats in Kenya, vooral in Mombassa, waar twee weken geleden en gisterochtend nog bommen geplaatst werden. Andere zeggen echter dat de regering dit als een afleidingsmanoeuvre heeft laten plaatsvinden, omdat de dag ervoor de uitslag van een onderzoek naar buiten kwam over grote fouten die de regering zeven jaar geleden gemaakt had. Ze zouden buitenlandse mensen ingehuurd hebben, hen valse paspoorten en papieren verschaft hebben om bepaalde drugs uit de weg te ruimen. Waarschijnlijk maar niet zeker heeft de regering de berg cocaïne zelf verkocht. Goed, deze regering zit nu nog steeds en de president en de leden van de partij die in 2008 geen plaats wilden maken voor de winnende partij, waardoor het bloedbad ontstond, waren toen verantwoordelijk en zijn opnieuw in de race voor de verkiezingen komende maart. Het zou dus kunnen dat er om die reden deze manoeuvre heeft plaatsgevonden, om de aandacht af te leiden van dit bezwarende onderzoek, maar het blijft een conspiracy theory. Ook zijn er na afgelopen maandag zoveel tegenstrijdige berichten van de politie naar buiten gekomen, waardoor het nogal onduidelijk is wat er daadwerkelijk is gebeurd en wat de daadwerkelijke oorzaak is. Wat iedereen in ieder geval weet, is dat niets is wat het lijkt en de regering ook hoogst onbetrouwbaar is. Ik ben echt heel benieuwd hoe de verkiezingen gaan verlopen straks, er spelen zo ontzettend veel dingen in dit land.

Ok, terug naar mijn alledaagse realiteit. Ik heb een paar foto's toegevoegd van het kinderfeestje en ook van het dinsdagproject waar we met kinderen rond het thema ‘crime' theater hebben gespeeld. Ik mengde me, na de afgelopen paar keren de kat uit de boom kijken, wat meer onder de kinderen en had leuke gesprekjes met Ilahi en Gaga. Dat laatste jongetje bleek een ster in vertalen en vertelde de rest van het programma vol vuur wat er gezegd werd. Op de foto zie je hoe kinderen uitbeelden hoe ze in crime terecht gekomen zijn. In dit Children's Remand House zitten namelijk allemaal kinderen die van de straat geplukt zijn omdat ze óf wees zijn óf in de misdaad zaten (of helaas, allebei). Eén van de oudere groepen gaf een heel goed inzicht in de situatie van deze kinderen. Eén jongen zat op de grond en twee andere gasten, die heel stoer acteerden, kwamen op hem af en probeerde hem over te halen ook te roken. Eerst wees hij hen af, maar toen gaf hij toe en rookte mee. Vervolgens werd hij door hen uitgedaagd geld te stelen van een voorbijganger aan de telefoon, waarschijnlijk om zo geld te verdienen voor sigaretten. Ze overvielen de voorbijganger, en daar kwam de politie al. Natuurlijk werd alleen de nieuwste, jongste aanwinst door de politie opgepakt en naar de cel gevoerd. (O intussen is de elektriciteit hier in huis weer uitgevallen, dat is alweer lang geleden, werd weer eens tijd..) Anyway, dit thema van sigaretten en geld stelen kwam ook in andere stukjes terug. Het is erg maar ook heel intrigerend om te zien hoe deze vormen van theater de kinderen iets uit een gedeelde achtergrond laat zien. Als je de kinderen ziet is er behalve hun ongedisciplineerdheid maar weinig dat je wijst op hun verleden.

Donderdag en vrijdag heb ik mijn eerste workshops gegeven in het project met Agape - Hope for Kibera. Een groep jongeren die door middel van theater, dans en andere events wil laten zien dat er mogelijkheden zijn voor jongeren door o.a. gedragsverandering te promoten en tests en hulp te bieden aan mensen met HIV/AIDS. We hadden wel wat opstartproblemen, de twee ochtenden begonnen we minstens een uur later dan de afgesproken tijd en er waren nog niet zoveel jongeren. Ook al heeft het te maken met de Afrikaanse tijd, het heeft ook te maken met discipline en commitment, hopelijk gaat dit de komende tijd verbeteren. De workshops waren in ieder geval heerlijk om te doen en ik geloof dat de deelnemers ook veel leren en ervan genoten, dus hopelijk komen er volgende week alweer meer op af. Deze week heb ik gewerkt rond het thema ‘vertrouwen' en de groep. We kunnen wel gelijk bezig gaan met de regels van acteren, maar uiteindelijk gaat het om deel van de groep te durven zijn, je uit te durven spreken, je eigen creativiteit te tonen, terwijl je tegelijkertijd een eenheid vormt, alleen dingen kunt doen doordat je samen bent. Hoewel dit misschien logisch klinkt en zelfs belerend voor ons Nederlanders, is dit echt niet vanzelfsprekend hier en zijn het waarden waar mensen écht wat aan hebben. Voor mij is het ook gaaf om te zoeken naar vormen om jongeren deze dingen zelf kunnen ervaren door oefeningen en (theater)spelletjes te doen en te reflecteren daarop. Na de workshops heb ik nog de huizen en familie en vrienden van de twee leiders gezien in Kibera. Zij hadden het best goed, en zijn wat visie betreft echt voorbeelden. Het geeft me veel tevredenheid en ik besef dat mijn rol hierin, de empowering van de lokale mensen, die het dus uiteindelijk zélf doorgeven, heel waardevol is. Dank God!

Een bewogen week dus, opnieuw nog veel meer om te vertellen, maar ik hoop na deze paar maanden jullie allemaal wel weer te spreken en verder te praten. Enne, volgende week sowieso meer :)

Barre barra-barra

Het is weer vrijdag, tijd voor de wekelijkse update :) Eigenlijk had ik niet verwacht vandaag te kunnen schrijven, omdat ik volgens de planning op dit moment uitgeteld ergens op een bedje in het noorden van Kenya zou moeten liggen. Morgen zouden we dan een workshop geven op een Girls' High School in Marsabit. Maar zoals je uit de zou's al kon opmaken, is dit dus niet het geval. Na de trip naar Maralal, vorig weekend, werd ik ziek en ben ik deze week rustig thuis gebleven. Maar goed, laat ik wat chronologischer te werk gaan en beginnen met die reis.

Zaterdagochtend vroeg hadden we afgesproken bij KENCOM, oftewel de Batta-shop bij het Hiltonhotel. Toen Maxwel arriveerde, leidde hij me naar de achterbuurten van Nairobi, waar ik nooit in m'n eentje moest komen, volgens hem. We kochten kaartjes en namen plaats in een Shuttle bus, een matatu met drie stoelen minder, waardoor er iets meer ruimte is voor de benen, comfortabel kun je het echter niet noemen. Toen wist ik alleen nog niet wat me te wachten stond.. Rond half 8 in de ochtend lieten we 't opgeschoten, rumoerige Nairobi achter ons om vredigere plaatsen aan te doen. Al snel viel ik in een sukkelslaapje en toen ik wakker werd, bood de Schepper me een schitterend uitzicht op Rift Valley. Verre velden en weggetjes, in de verte rekte een berg zich loom uit over het landschap. De barra-barra (de weg) was best redelijk en we tuften door. Naast me zat een moeder met haar überschattige, donkere peutertje.

In het volgende dorpje stapten we over op een andere matatu. Eerlijk gezegd had ik vóór de reis begon, verwacht dat we met een grote bus zouden gaan, maar nee, en deze matatu was nog kleiner dan de eerste en met kans op trombose hobbelden we verder. Onderweg zag ik bijzondere cactusachtige bomen, ezeltjes, stille dorpjes, spelende aapjes en veel gaten in de weg. Als een schip in oorlogstijd stootte de matatu af en toe een langgerekt hoorngeluid uit als er weer mensen met fiets en bepakking de weg onveilig maakten. Het was op deze tweede, zandweg vol hobbels en kuilen erg stoffig en ik had al eerder allergische reacties in de vorm van prikkende, tranende ogen. Ondanks dat zag ik echte kamelen, zebra's en verder vooral veel koeien, buffels, geiten en schapen. 5 uur lang hobbelden we door, en met hobbelen bedoel ik hotsen, bonken, trillen, knallen, remmen, bonken, tuffen, hobbelen, knikkebollen, tegen het raampje knallen, rechts hangen, links bonken enzovoorts.

Maar goed, aangekomen in Maralal, kregen we een plekje in Guest House Cheers en keerde de rust al snel weder. De volgende dag sprongen we rond 10 uur achterop bij twee motormannen, echt geweldig, en crossten we door de vlakten, langs vechtende zebra's, 20 km verderop naar een National High School for Girls. Na lang wachten, deden we een workshop met deze meiden. Het was de eerste keer dat APT daar was, dus het was nog wel even wennen, veel waren nog erg verlegen, maar er werd veel gelachen bij de oefening The Boat is Sinking. Ik: 'The boat is sinking!' Zij: 'Sinking!' Ik: 'The boat is sinking!' Zij: 'Sinking!' ik: 'Group in four with your pinkie' en later 'Group in five with your buts!' Hilarisch! Helaas waren er ook minder leuke momenten waarop ik hen niet kon verstaan door hun accent en zij mij niet konden verstaan om dezelfde reden, waardoor het beschamend stil bleef bij sommige vragen die ik stelde. Maar goed, veel geleerd weer over mijn behoefte aan duidelijkheid en de nuance tussen onderwijzen en faciliteren, tussen improviseren en voorbereiden.

De terugweg was, zo mogelijk, nog iets traumatischer omdat we de hobbelweg nu van 3 uur 's nachts tot 8 uur 's ochtends gebruikten. Moe kwamen ik rond 2en thuis en bleef de rest van de week dus uitrusten, omdat mijn lichaam teveel door elkaar was geschud en mijn maag waarschijnlijk een virus had opgelopen. Donderdag ben ik samen met Cheryl naar het ziekenhuis geweest, waarbij ze wat testjes deden, gelukkig niets ernstigs vonden en me wat antibiotica meegaven, nu maar hopen dat het beter wordt.

Nu klinkt het allemaal wel wat dramatisch, maar de week was echt niet alleen maar kommer en kwel. Dinsdag ben ik nog met mijn tante Alida wezen eten in Carnivore, waar ze, hoe raad je het, allerlei soorten vlees op het menu hadden. Van gewone kip tot struisvogel en krokodil, heel bijzonder! Alida was hier voor een project dat ze begeleid waarbij men onderzoek doet naar gezondere voeding voor schoolkinderen in Kibwezi. We konden leuk uitwisselen over Keniaanse en Afrikaanse gewoontes. Ze had zelfs nog leesboeken voor me meegenomen. De rest van de week heb ik rustig aan gedaan, maar eigenlijk kwam dat wel op het goede moment, kon wel wat rust en verwerking gebruiken van de afgelopen weken.

Af en toe hoor ik hier trouwens iets over de verkiezingsstrijd die hier aan de gang is. Op TV komen beelden voorbij van swingende vrouwen in het oranje bij de speech van deze of gene. De afgelopen tijd is er een hele discussie losgebarsten rond de (huwelijks)rechten van homofielen in Kenya. Een aantal partijen moeten er niets van weten en noemen het een verkeerde moraal. Toevallig (of niet) sprak Obama zich vorige week uit over het huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht en stemde er positief mee in dat dit ook voor hen mogelijk zou moeten zijn. Kenya voelt sterk verbonden met Obama, omdat zijn vader oorspronkelijk hiervandaan komt. Ben benieuwd hoe zich dit verder ontwikkelt.

In het parlement wordt er veel gediscussieerd en wanneer mensen uitspraken doen waarmee veel instemmen, trommelen ze met hun voeten op de grond. Dit gebeurt ook in het Britse parlement veel. Er zijn sowieso veel sporen te zien van het Britse kolonialisme. Men rijdt natuurlijk aan de linkerkant van de weg, hun Engels heeft meer o's en a's dan het Amerikaanse ow's en ae's en men drinkt zelfs thee of koffie met een wolkje melk. Van 't weekend vroeg ik om een koffie (helaas bijna alleen oploskoffie hier) en werd ik gevraagd of ik white coffee wilde. Een paar seconden knipperde ik met mijn ogen en vroeg toen zachtjes: maar dat bestaat toch helemaal niet? Bleek het dus om melk te gaan, o duzz.

Hoewel er, zoals gewoonlijk, nog veel meer te vertellen is, was dit het weer voor vandaag. Check de foto's voor het complete beeld van dit verhaal en tot mails/blogs!

Sukama wiki, su-su-su sukama ma wiki yeh

Zo, afgelopen dinsdag de eerste eindversie van mijn thesis ingeleverd. Dat werd ook wel tijd! Straks zal ik nog wat editing moeten doen, maar voor nu kan ik me op mijn stage storten. Dat heb ik deze week sowieso gedaan! We hebben naast het bezoeken van alle projecten nog een planning besproken, een nieuw project aangenomen en de mensen daarvan een paar keer ontmoet. Op dit moment ben ik best wel een beetje moe van deze week, maar morgen vertrek ik alweer voor een reisje naar het noorden van Kenia.

Het nieuwe project is trouwens met een erg leuke groep. Ze noemen zichzelf Agape (spreek uit: agápy) Hope for Kibera. Deze groep is ook gevestigd in een deel van het enorme Kibera en bestaat uit allerlei artiesten: muzikanten en acteurs. De meeste doen wel iets met performen, maar ik moet erbij zeggen dat mensen hier zichzelf al snel artist noemen. Sommige hebben vooral zingen of rappen als hobby. Vandaag introduceerde Maxwel, de office manager, APT aan de groep en deed ik een anderhalf uur theaterspelen en beeldentheater, waarbij de groepen een beeld moesten vormen van het thema ‘vrede'. Vervolgens bespraken we wat we zagen en de verschillende interpretaties die iedereen had. Mooi om te horen was, dat een van de deelnemers dit al als een bijzondere paradigmawisseling had ervaren. Je realiseren hoe echt iedereen anders kijkt naar bepaalde beelden.

Na de sessie bleven we nog wat hangen en werd ik uitgedaagd nog wat te zingen en te jammen met een paar gasten. Een speelde gitaar en anderen rapten wat en weer anderen deden een soort woordkunst met stand-up, weet ik het. Maar het was erg gezellig. De zon begon intussen wel te branden, dus het was tijd om te vertrekken. Ik ben toen nog even naar de stad geweest om wat inkopen te doen voor de reis van morgen, maar Nairobi is zo vol en vies, het kostte veel tijd om te pakken te krijgen wat ik wilde.

Maar laat ik nog wat vertellen over gewoontes, eten en het openbaar vervoer hier. In het gezin is er een soort schema van wanneer er wat wordt gegeten. Hoewel ik het niet precies weet, varieert het van bonen, rijst en ugali (dik maisspul) tot chapty (soort pannenkoekjes) en ukama wiki (soort boerenkool, letterlijk ‘rek de week'). In het begin vond ik het nogal ongezellig dat er niet samen werd gegeten op een bepaald tijdstip, maar nu ben ik er aan gewend. Nu kan ik ook kiezen om wat eerder te eten, want ze zijn hier gewend om rond 9 of 10 uur pas te eten. Nou, tegen die tijd ben ik al uitgehongerd!

Omdat ik de komende weekenden weg ben voor mijn stage, zit er helaas geen hanging in the mall in. Vorige week hebben we dat wel gedaan, ik heb een paar foto's bijgevoegd. Deze mall is de 2e van de grote 4 en heet village market. Ik vond het er best wel luxueus uitzien, met winkels, lekker eten, ook best wat toeristen en een live Afrikaans bandje. Opnieuw wat gefunshopt in een van de meubelwinkels. Het gaat als volgt: Eerst draal je wat voor de winkel, dan bekijk je de spullen die vooraan staan, snuffel je wat rond, kijk je bij veel te dure sieraden die op de Masai Market veel leuker en goedkoper zijn, dan kijk je supergeïnteresseerd naar een massief houten kast die meer kost dan het gemiddelde maandloon en dan doe je alsof je je begint te vervelen en draal je weer naar buiten. Easy!

Om naar de projecten en de malls te komen, gebruiken we altijd matatu's. Een hele belevenis, deze gammele busjes die overal doorheen racen. Bij elke halte roepen ze om het hardst hun eindbestemming en de prijs. Kenyatta, Kenyatta, fifty! of: Tauw, tauw, bauw! (Stad, stad, 20). Ik begreep dat het vroeger nog veel erger was, met graffiti aan de buitenkant, TV-schermen in de toch al schaarse ruimte, nog hardere muziek en touts (de mannen die uit de bus springen, mensen binnenlaten en waaraan je betaalt) waren opgepimpt en alles. Nu is het nog een belevenis doordat je goed om moet letten waar je er weer uit moet, hoeveel het kost en intussen zorgen dat niemand je je portemonnee ontvreemdt. Gelukkig weet ik al een paar bruikbare woorden swahili, dat scheelt. Ik merk dat als je de ruimte de noodzaak hebt om veel te leren dat best wel snel gaat. Intussen durf ik al in slaap te vallen tijdens de rit! Hee, met zelfspot moet ik me hier een beetje redden.

Zojuist heb ik mijn spullen ingepakt voor morgen. Rond 7 uur vertrekken we uit de stad en rijden we naar Maralal, in het noorden. Het eerste deel schijnt best prima te zijn wat de weg betreft, het andere deel zal veel heen-en-weer schudden worden. Ben benieuwd. Hopelijk kom ik niet kotsend aan de eind van de middag aan. Zondag overdag doen we dan een training en maandag gaan we weer het hele eind terug. De donderdag vertrekken we dan weer om Marsabit aan te doen, dat ligt nog verder weg en dan weer terug. Het schijnt wel fantastisch te zijn, de wegen en plekken in het noorden, met wilde dieren die langs komen en de uitgestrekte vlaktes. Ik beloof bij dezen foto's ervan!

Ik ga ns kijken of er al wat eten voor me is, tot later!

Monkeys, slums en malls: this is Africa

Sasa!
Tijd om weer te schrijven. Inmiddels zit ik, om precies te zijn, alweer 9 dagen in Kenia. Ik heb echt ontzettend veel dingen meegemaakt en geleerd en langzaam verdwijnen de eerste dagen in de schaduw van de nieuwe.

De afgelopen week was een week van firsts. Ik zag voor het eerst aapjes in de wijk, schreeuwend en vechtend of met een kleintje (check de foto). Ik ging voor het eerst met een matatu en een paar dagen later ook voor het eerst alleen. Ik voelde me voor het eerst zelf zwart toen ik mezelf erop betrapte te staren naar blanke mensen in de mall. Ik heb voor het eerst stage gelopen en ben voor het eerst in Kibera-slums geweest, de grootste in Afrika.

Maar laat ik beginnen bij de familie. Intussen ken ik alle gezinsleden afzonderlijk al een stuk beter. Ze zijn hier met vier kinderen, Shirley, Cheryl, Melvin, Ricky. De eerste twee hebben een baan en de andere studeren nog. Ook hun moeder, die ik maar even aunty noem, zoals Merlyn dat ook doet, werkt veel. Hun vader is op dit moment ‘home', ver weg in Siaya. Zoals de meeste mensen hier, heeft iedereen een stuk land in het geboortedorp van de familie. Aunty zei dat ik misschien wel een weekend kan komen van de zomer. Lijkt me gaaf om te zien en Merlyn, die daar is opgegroeid wilde me wel alles laten zien :) Zij is trouwens begonnen aan mijn collectietje van Keniaanse literatuur dat ik had meegekregen van mijn docent. Verder, leuk om te weten is dat dit dorp zo'n 6 km van Obama's familiedorp ligt. Zijn ze trots op hoor. Melvin showde al een foto van zijn vader met Obama's grootmoeder.

Afgelopen zondag ben ik ook mee naar de Afrikaanse kerk geweest. Het was echt enorm groot. Alle groepen van volwassenen, jongeren, tieners en kinderen hadden een eigen dienst, maar vormden elk apart een net zo grote gemeenschap als de meeste kerkjes in Nederland, zo niet groter. Het is een Anglicaanse kerk, maar elke dienst is anders. Ik was mee naar de volwassenendienst in de hoofdkerk, een mooie kathedraal trouwens, waar de dienst mij een beetje te liturgisch was. De preek vond ik wel erg mooi, voelde me bemoedigd hier te zijn. Misschien ook een heel klein beetje omdat het een hoog NSU-gehalte had :) Het ging namelijk over mentoring en leiderschap en doorgeven wat jij weer geleerd hebt. De volgende keer ga ik naar de jeugddienst, waar ze lekkere gospels zingen en dansen, ben benieuwd.

Verder ben ik dus naar kantoor en projecten van stage geweest. Dinsdag kreeg ik een document voor mijn neus en kon ik lezen over de verschillende oefeningen die APT gebruikt voor theater. Maxwel, mijn begeleider, vertelde me dat dit een projectje kon zijn voor de maandagen op kantoor. Het verwerken van oefeningen etc. zodat het aan het einde klaar was om gepubliceerd te worden in hun beheer. Heb al een aantal ideeën daarvoor. Ideeën te over sowieso. Alle projecten zetten m'n creativiteit in beweging, dus Maxwel bromde dat ik eerst maar rustig naar de structuren moest kijken hier. Haha, goed goed, maar maandag gaan we plannen.

Het ene project is met jonge kinderen tot 12 in het opvangcentrum, waar ze zitten omdat ze van huis zijn weggelopen of opgepakt op straat. Emily, mijn andere collega bij APT, doet dit project vooral, ze vertelde dat het een moeilijke groep is, omdat veel kinderen zo'n enorme traumatische achtergrond hebben. Toch ziet ze langzaam verandering, gaaf, vandaag ga ik er weer heen. Het project in Kibera heeft als doel jongeren vanaf 18 te trainen om zelf forumtheater te kunnen spelen. We leren ze skills om goede, overtuigende amateuracteurs te zijn, zodat ze straks de community in kunnen om theater te spelen waarbij de community zelf ideeën kan aandragen voor mogelijke oplossingen van de sociale issues. Gisteren maakten we een stuk waarbij ik zelf ook meedoet, hier en daar wat zei en een beetje aftastte wat zij wilden doen. Uiteindelijk hadden we een prachtig stuk over de onveiligheid en onbereikbaarheid van de politie in de slums. Ik speelde een luie chief die het allemaal niets kon schelen. Met deze groep heb ik nu al veel gelachen en in de toekomst ga ik misschien wat extra's met ze doen een ochtend in de week ofzo. Maar ik moet nog bedenken wat.

Mensen hebben hier trouwens soms een hele indirecte manier van waardering uitspreken. Zo hield Maxwel gisteren een verhaal (hij houdt van lange verhalen..) dat ze goed voor mij moesten zijn, omdat ik veel skills had die ik ze kon leren. En dat zij tijd voor me vrij moesten maken, wilden ze veel leren. Ik dacht toen: eh, niet te veel beloven! Maar het is wel mooi om te horen dat je gewaardeerd wordt met jouw specifieke kwaliteiten die je meeneemt en kunt doorgeven.

Morgen begint alweer het tweede weekend hier en waarschijnlijk ga ik weer op stap met een van de zussen hier. Hier hangen ze dan lekker in de mall, gaan ze een beetje funshoppen en terrasje pakken. Meestal is de temperatuur daar prima voor, al is het op dit moment wel regenseizoen en heeft het een aantal keer aan het einde van de dag overweldigend hard geregend. Een gevolg daarvan is dat soms de elektriciteit een poos uit blijft. Nu is het ook nog zo dat het water, als gevolg van de zware floods, een poos niet meer aangevoerd kan worden. Ergens zijn een aantal pijpleidingen weggespoeld. Gelukkig heeft iedereen tanks in het huis, want het duurt waarschijnlijk zo'n 10 dagen voordat dat weer is gerepareerd. TIA zeggen ze dan, This Is Africa.:)

Nou, dat is het wel zo'n beetje voor vandaag, ik kan nog meer vertellen, maar dat komt wel weer. Sawa sawa.
Margit

A girl\'s got to do what a girl\'s got to do.. but it ain\'t always easy

2 mei
Als grote, tamme oervogels volgden de vliegtuigen elkaar naar de startbaan. Met elke schok bij 't opstijgen, schrok ik wakker, dommelde ik weer in en probeerde ik tussendoor een blik te werpen op 't steeds kleiner wordende Parijs. Eindelijk op weg. Het vliegtuig dat de naam The Pride of Africa droeg, was bijna leeg dus iedereen kreeg een ruime plaats toegewezen. Onder 't genot van een ginger ale en romige nootjes dacht ik na over mijn verwachting van de komende maanden. Hoewel 3 maanden heel lang klinkt, vond ik het nu ook wel weer kort klinken. Ik denk dat het zal omvliegen. Aan de ene kant lijkt het me een mooie vakantie, aan de andere kant heb ik echt nog geen idee wat me te wachten staat.

3 mei
Gisteren had ik bij aankomst al gelijk een jongen aan de haak geslagen die mijn tas wel voor mij wilde opzoeken, voordat de anderen hem kregen. Maarja, hij wilde natuurlijk geld zien, en dat had ik niet. Ik ben toen maar snel doorgelopen naar buiten waar Shirley me opwachtte en samen met haar moeder en broer reden we terug naar huis. Door de regen hadden zij er 4 (!) uur overgedaan om bij het vliegveld te komen, maar wij waren er in 20minuutjes. Het begon allemaal heel gezellig, tot de elektriciteit uitvloog. Dat gebeurt de laatste tijd wel vaker door de regen. Dus ik douchte met koud water, wat ze allemaal heel bijzonder vonden. Haha, wie is nou vreemd waar?

Verder ben ik deze dag rustig thuis gebleven, heb ik wat aan mijn scriptie gewerkt en mijn stagebegeleider gemaild. Die checkte alleen zijn internet 's ochtends, zo bleek later, dus aan het einde van de dag was ik een beetje gestresst over de vrijdag. Hoe moet ik bij het kantoor komen, wie gaat er mee en waar is het precies. Ja, in Nederland zou dat allemaal veel duidelijker zijn geweest en ik merkte dat ik het lastig vond hier te wennen aan hakuna matata of sawa, komt goed, no worries.

Heel de familie bleek ook te werken, wat ik wel begreep. Maar ik had ook verwacht dat er wel iemand was om me te laten zien hoe het hier allemaal in elkaar zit. De familieleden belden wel allemaal afzonderlijk die eerste dag om te vragen hoe het ging, dat was dan wel weer sweet.

4 mei
Vandaag was de ochtend een aaneenschakeling van telefoontjes. Ik heb intussen gelukkig al een Keniaanse sim waardoor ik ook met het thuisfront kan kletsen. Maar goed, ik probeerde dus te regelen dat ik toch naar het kantoor kwam. Uiteindelijk samen met Cheryl, een van de gezinsleden, besloten voor deze keer een taxi te nemen. Dat was een gouden vondst, haha, want de taxichaffeur Felix vertelde me alles en niets over de wijken en Nairobi en hoe ik met de matatu's (de busjes hier) zelf naar het kantoor zou kunnen komen. Op het kantoor werd me al snel het een en ander duidelijk. Maandagen zou ik op het kantoor kunnen zijn, op dinsdag- en vrijdagmiddag naar het juvenile crime project en woensdag- en donderdagmiddag naar Kibera slums om daar te spelen. De ochtenden kan ik gebruiken om de middagen voor te bereiden. Hoewel er echt van me verwacht wordt dat ik vanalles ga doen, kan ik de eerste weken ook rustig meekijken. Ook is er een keer per maand een project buiten Nairobi, de eerstvolgende is eind mei, waarheen we zullen reizen (zo'n 1000 km).

Maar goed, al met al, heb ik al een stuk meer zekerheid gekregen na 2 dagen, waar ik erg blij mee ben. Af en toe stond het huilen me al nader dan het lachen als ik hier in het huis zat, niks deed en ook nog niet wist wat ik zou gaan doen. Nu wel gelukkig. Ik leer gewoon elke seconde.
Nu regent het weer, aan het einde van de middag trekt de lucht steeds dicht en begint het te donderen. Goed hard ook. Beneden maakt Merlyn, het nichtje, het eten klaar. Tot snel, en laat wat van je horen, dat waardeer ik extra deze eerste dagen :)