2 mei
Als grote, tamme oervogels volgden de vliegtuigen elkaar naar de startbaan. Met elke schok bij 't opstijgen, schrok ik wakker, dommelde ik weer in en probeerde ik tussendoor een blik te werpen op 't steeds kleiner wordende Parijs. Eindelijk op weg. Het vliegtuig dat de naam The Pride of Africa droeg, was bijna leeg dus iedereen kreeg een ruime plaats toegewezen. Onder 't genot van een ginger ale en romige nootjes dacht ik na over mijn verwachting van de komende maanden. Hoewel 3 maanden heel lang klinkt, vond ik het nu ook wel weer kort klinken. Ik denk dat het zal omvliegen. Aan de ene kant lijkt het me een mooie vakantie, aan de andere kant heb ik echt nog geen idee wat me te wachten staat.

3 mei
Gisteren had ik bij aankomst al gelijk een jongen aan de haak geslagen die mijn tas wel voor mij wilde opzoeken, voordat de anderen hem kregen. Maarja, hij wilde natuurlijk geld zien, en dat had ik niet. Ik ben toen maar snel doorgelopen naar buiten waar Shirley me opwachtte en samen met haar moeder en broer reden we terug naar huis. Door de regen hadden zij er 4 (!) uur overgedaan om bij het vliegveld te komen, maar wij waren er in 20minuutjes. Het begon allemaal heel gezellig, tot de elektriciteit uitvloog. Dat gebeurt de laatste tijd wel vaker door de regen. Dus ik douchte met koud water, wat ze allemaal heel bijzonder vonden. Haha, wie is nou vreemd waar?

Verder ben ik deze dag rustig thuis gebleven, heb ik wat aan mijn scriptie gewerkt en mijn stagebegeleider gemaild. Die checkte alleen zijn internet 's ochtends, zo bleek later, dus aan het einde van de dag was ik een beetje gestresst over de vrijdag. Hoe moet ik bij het kantoor komen, wie gaat er mee en waar is het precies. Ja, in Nederland zou dat allemaal veel duidelijker zijn geweest en ik merkte dat ik het lastig vond hier te wennen aan hakuna matata of sawa, komt goed, no worries.

Heel de familie bleek ook te werken, wat ik wel begreep. Maar ik had ook verwacht dat er wel iemand was om me te laten zien hoe het hier allemaal in elkaar zit. De familieleden belden wel allemaal afzonderlijk die eerste dag om te vragen hoe het ging, dat was dan wel weer sweet.

4 mei
Vandaag was de ochtend een aaneenschakeling van telefoontjes. Ik heb intussen gelukkig al een Keniaanse sim waardoor ik ook met het thuisfront kan kletsen. Maar goed, ik probeerde dus te regelen dat ik toch naar het kantoor kwam. Uiteindelijk samen met Cheryl, een van de gezinsleden, besloten voor deze keer een taxi te nemen. Dat was een gouden vondst, haha, want de taxichaffeur Felix vertelde me alles en niets over de wijken en Nairobi en hoe ik met de matatu's (de busjes hier) zelf naar het kantoor zou kunnen komen. Op het kantoor werd me al snel het een en ander duidelijk. Maandagen zou ik op het kantoor kunnen zijn, op dinsdag- en vrijdagmiddag naar het juvenile crime project en woensdag- en donderdagmiddag naar Kibera slums om daar te spelen. De ochtenden kan ik gebruiken om de middagen voor te bereiden. Hoewel er echt van me verwacht wordt dat ik vanalles ga doen, kan ik de eerste weken ook rustig meekijken. Ook is er een keer per maand een project buiten Nairobi, de eerstvolgende is eind mei, waarheen we zullen reizen (zo'n 1000 km).

Maar goed, al met al, heb ik al een stuk meer zekerheid gekregen na 2 dagen, waar ik erg blij mee ben. Af en toe stond het huilen me al nader dan het lachen als ik hier in het huis zat, niks deed en ook nog niet wist wat ik zou gaan doen. Nu wel gelukkig. Ik leer gewoon elke seconde.
Nu regent het weer, aan het einde van de middag trekt de lucht steeds dicht en begint het te donderen. Goed hard ook. Beneden maakt Merlyn, het nichtje, het eten klaar. Tot snel, en laat wat van je horen, dat waardeer ik extra deze eerste dagen :)