Het is weer vrijdag, tijd voor de wekelijkse update :) Eigenlijk had ik niet verwacht vandaag te kunnen schrijven, omdat ik volgens de planning op dit moment uitgeteld ergens op een bedje in het noorden van Kenya zou moeten liggen. Morgen zouden we dan een workshop geven op een Girls' High School in Marsabit. Maar zoals je uit de zou's al kon opmaken, is dit dus niet het geval. Na de trip naar Maralal, vorig weekend, werd ik ziek en ben ik deze week rustig thuis gebleven. Maar goed, laat ik wat chronologischer te werk gaan en beginnen met die reis.

Zaterdagochtend vroeg hadden we afgesproken bij KENCOM, oftewel de Batta-shop bij het Hiltonhotel. Toen Maxwel arriveerde, leidde hij me naar de achterbuurten van Nairobi, waar ik nooit in m'n eentje moest komen, volgens hem. We kochten kaartjes en namen plaats in een Shuttle bus, een matatu met drie stoelen minder, waardoor er iets meer ruimte is voor de benen, comfortabel kun je het echter niet noemen. Toen wist ik alleen nog niet wat me te wachten stond.. Rond half 8 in de ochtend lieten we 't opgeschoten, rumoerige Nairobi achter ons om vredigere plaatsen aan te doen. Al snel viel ik in een sukkelslaapje en toen ik wakker werd, bood de Schepper me een schitterend uitzicht op Rift Valley. Verre velden en weggetjes, in de verte rekte een berg zich loom uit over het landschap. De barra-barra (de weg) was best redelijk en we tuften door. Naast me zat een moeder met haar überschattige, donkere peutertje.

In het volgende dorpje stapten we over op een andere matatu. Eerlijk gezegd had ik vóór de reis begon, verwacht dat we met een grote bus zouden gaan, maar nee, en deze matatu was nog kleiner dan de eerste en met kans op trombose hobbelden we verder. Onderweg zag ik bijzondere cactusachtige bomen, ezeltjes, stille dorpjes, spelende aapjes en veel gaten in de weg. Als een schip in oorlogstijd stootte de matatu af en toe een langgerekt hoorngeluid uit als er weer mensen met fiets en bepakking de weg onveilig maakten. Het was op deze tweede, zandweg vol hobbels en kuilen erg stoffig en ik had al eerder allergische reacties in de vorm van prikkende, tranende ogen. Ondanks dat zag ik echte kamelen, zebra's en verder vooral veel koeien, buffels, geiten en schapen. 5 uur lang hobbelden we door, en met hobbelen bedoel ik hotsen, bonken, trillen, knallen, remmen, bonken, tuffen, hobbelen, knikkebollen, tegen het raampje knallen, rechts hangen, links bonken enzovoorts.

Maar goed, aangekomen in Maralal, kregen we een plekje in Guest House Cheers en keerde de rust al snel weder. De volgende dag sprongen we rond 10 uur achterop bij twee motormannen, echt geweldig, en crossten we door de vlakten, langs vechtende zebra's, 20 km verderop naar een National High School for Girls. Na lang wachten, deden we een workshop met deze meiden. Het was de eerste keer dat APT daar was, dus het was nog wel even wennen, veel waren nog erg verlegen, maar er werd veel gelachen bij de oefening The Boat is Sinking. Ik: 'The boat is sinking!' Zij: 'Sinking!' Ik: 'The boat is sinking!' Zij: 'Sinking!' ik: 'Group in four with your pinkie' en later 'Group in five with your buts!' Hilarisch! Helaas waren er ook minder leuke momenten waarop ik hen niet kon verstaan door hun accent en zij mij niet konden verstaan om dezelfde reden, waardoor het beschamend stil bleef bij sommige vragen die ik stelde. Maar goed, veel geleerd weer over mijn behoefte aan duidelijkheid en de nuance tussen onderwijzen en faciliteren, tussen improviseren en voorbereiden.

De terugweg was, zo mogelijk, nog iets traumatischer omdat we de hobbelweg nu van 3 uur 's nachts tot 8 uur 's ochtends gebruikten. Moe kwamen ik rond 2en thuis en bleef de rest van de week dus uitrusten, omdat mijn lichaam teveel door elkaar was geschud en mijn maag waarschijnlijk een virus had opgelopen. Donderdag ben ik samen met Cheryl naar het ziekenhuis geweest, waarbij ze wat testjes deden, gelukkig niets ernstigs vonden en me wat antibiotica meegaven, nu maar hopen dat het beter wordt.

Nu klinkt het allemaal wel wat dramatisch, maar de week was echt niet alleen maar kommer en kwel. Dinsdag ben ik nog met mijn tante Alida wezen eten in Carnivore, waar ze, hoe raad je het, allerlei soorten vlees op het menu hadden. Van gewone kip tot struisvogel en krokodil, heel bijzonder! Alida was hier voor een project dat ze begeleid waarbij men onderzoek doet naar gezondere voeding voor schoolkinderen in Kibwezi. We konden leuk uitwisselen over Keniaanse en Afrikaanse gewoontes. Ze had zelfs nog leesboeken voor me meegenomen. De rest van de week heb ik rustig aan gedaan, maar eigenlijk kwam dat wel op het goede moment, kon wel wat rust en verwerking gebruiken van de afgelopen weken.

Af en toe hoor ik hier trouwens iets over de verkiezingsstrijd die hier aan de gang is. Op TV komen beelden voorbij van swingende vrouwen in het oranje bij de speech van deze of gene. De afgelopen tijd is er een hele discussie losgebarsten rond de (huwelijks)rechten van homofielen in Kenya. Een aantal partijen moeten er niets van weten en noemen het een verkeerde moraal. Toevallig (of niet) sprak Obama zich vorige week uit over het huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht en stemde er positief mee in dat dit ook voor hen mogelijk zou moeten zijn. Kenya voelt sterk verbonden met Obama, omdat zijn vader oorspronkelijk hiervandaan komt. Ben benieuwd hoe zich dit verder ontwikkelt.

In het parlement wordt er veel gediscussieerd en wanneer mensen uitspraken doen waarmee veel instemmen, trommelen ze met hun voeten op de grond. Dit gebeurt ook in het Britse parlement veel. Er zijn sowieso veel sporen te zien van het Britse kolonialisme. Men rijdt natuurlijk aan de linkerkant van de weg, hun Engels heeft meer o's en a's dan het Amerikaanse ow's en ae's en men drinkt zelfs thee of koffie met een wolkje melk. Van 't weekend vroeg ik om een koffie (helaas bijna alleen oploskoffie hier) en werd ik gevraagd of ik white coffee wilde. Een paar seconden knipperde ik met mijn ogen en vroeg toen zachtjes: maar dat bestaat toch helemaal niet? Bleek het dus om melk te gaan, o duzz.

Hoewel er, zoals gewoonlijk, nog veel meer te vertellen is, was dit het weer voor vandaag. Check de foto's voor het complete beeld van dit verhaal en tot mails/blogs!