Haai!
Deze week is er weer vanalles gebeurd, ik bezocht een Keniaans kinderfeestje, ik begon aan mijn nieuwe project en ik ben eindelijk echt geland voor mijn gevoel. Verder ben ik middenin het politieke gebeuren terechtgekomen en ook in een rioolput.

Dat laatste gebeurde gisteravond. Ik was bijna thuis en ik liep gewoon door de straat. Op een donker stukje, gewoon in de wijk, stonden geen lantarenpalen en ik liep vrolijk van de dag naar huis. Ineens bekroop me het gevoel dat er iets niet goed was. En bam, daar belandde ik met mijn rechterbeen in een open rioolput. Nee, nee, niks aan de hand, niks gebroken, alleen besmeurd en geschrokken. Maar goed, ik hoorde zojuist dat iemand anders een keer een been gebroken had door zo'n val, dus ik ben er nog goed vanaf gekomen. Het was donker en de putten zijn niet bedekt, omdat de deksels worden gestolen door scrap-verkopers. Tja.

Maar goed, dit persoonlijke dramaatje valt in het niet bij wat er deze week verder gebeurd is. Maandag ontplofte er een bom op de grens van up- en downton Nairobi. Er viel één dode, die na het gebeuren in het ziekenhuis overleed. (Er volgt nu een langdradige geschiedenis en aaneenschakeling van politieke gebeurtenissen, wees gewaarschuwd) Er doen ontzettend veel verhalen de ronde over deze aanslag of dit ongeluk of deze afleidingsmanoeuvre. Sommige schrijven het toe aan El Shebaab, de terroristen/piraten uit Somalië. Al een geruime tijd bestoken zij de kusten van Kenya en kidnappen toeristen voor hun dagelijks brood. Onlangs viel het Kenyaanse leger binnen om hier een einde aan te maken. Uit boosheid hierover vinden er nu aanslagen plaats in Kenya, vooral in Mombassa, waar twee weken geleden en gisterochtend nog bommen geplaatst werden. Andere zeggen echter dat de regering dit als een afleidingsmanoeuvre heeft laten plaatsvinden, omdat de dag ervoor de uitslag van een onderzoek naar buiten kwam over grote fouten die de regering zeven jaar geleden gemaakt had. Ze zouden buitenlandse mensen ingehuurd hebben, hen valse paspoorten en papieren verschaft hebben om bepaalde drugs uit de weg te ruimen. Waarschijnlijk maar niet zeker heeft de regering de berg cocaïne zelf verkocht. Goed, deze regering zit nu nog steeds en de president en de leden van de partij die in 2008 geen plaats wilden maken voor de winnende partij, waardoor het bloedbad ontstond, waren toen verantwoordelijk en zijn opnieuw in de race voor de verkiezingen komende maart. Het zou dus kunnen dat er om die reden deze manoeuvre heeft plaatsgevonden, om de aandacht af te leiden van dit bezwarende onderzoek, maar het blijft een conspiracy theory. Ook zijn er na afgelopen maandag zoveel tegenstrijdige berichten van de politie naar buiten gekomen, waardoor het nogal onduidelijk is wat er daadwerkelijk is gebeurd en wat de daadwerkelijke oorzaak is. Wat iedereen in ieder geval weet, is dat niets is wat het lijkt en de regering ook hoogst onbetrouwbaar is. Ik ben echt heel benieuwd hoe de verkiezingen gaan verlopen straks, er spelen zo ontzettend veel dingen in dit land.

Ok, terug naar mijn alledaagse realiteit. Ik heb een paar foto's toegevoegd van het kinderfeestje en ook van het dinsdagproject waar we met kinderen rond het thema ‘crime' theater hebben gespeeld. Ik mengde me, na de afgelopen paar keren de kat uit de boom kijken, wat meer onder de kinderen en had leuke gesprekjes met Ilahi en Gaga. Dat laatste jongetje bleek een ster in vertalen en vertelde de rest van het programma vol vuur wat er gezegd werd. Op de foto zie je hoe kinderen uitbeelden hoe ze in crime terecht gekomen zijn. In dit Children's Remand House zitten namelijk allemaal kinderen die van de straat geplukt zijn omdat ze óf wees zijn óf in de misdaad zaten (of helaas, allebei). Eén van de oudere groepen gaf een heel goed inzicht in de situatie van deze kinderen. Eén jongen zat op de grond en twee andere gasten, die heel stoer acteerden, kwamen op hem af en probeerde hem over te halen ook te roken. Eerst wees hij hen af, maar toen gaf hij toe en rookte mee. Vervolgens werd hij door hen uitgedaagd geld te stelen van een voorbijganger aan de telefoon, waarschijnlijk om zo geld te verdienen voor sigaretten. Ze overvielen de voorbijganger, en daar kwam de politie al. Natuurlijk werd alleen de nieuwste, jongste aanwinst door de politie opgepakt en naar de cel gevoerd. (O intussen is de elektriciteit hier in huis weer uitgevallen, dat is alweer lang geleden, werd weer eens tijd..) Anyway, dit thema van sigaretten en geld stelen kwam ook in andere stukjes terug. Het is erg maar ook heel intrigerend om te zien hoe deze vormen van theater de kinderen iets uit een gedeelde achtergrond laat zien. Als je de kinderen ziet is er behalve hun ongedisciplineerdheid maar weinig dat je wijst op hun verleden.

Donderdag en vrijdag heb ik mijn eerste workshops gegeven in het project met Agape - Hope for Kibera. Een groep jongeren die door middel van theater, dans en andere events wil laten zien dat er mogelijkheden zijn voor jongeren door o.a. gedragsverandering te promoten en tests en hulp te bieden aan mensen met HIV/AIDS. We hadden wel wat opstartproblemen, de twee ochtenden begonnen we minstens een uur later dan de afgesproken tijd en er waren nog niet zoveel jongeren. Ook al heeft het te maken met de Afrikaanse tijd, het heeft ook te maken met discipline en commitment, hopelijk gaat dit de komende tijd verbeteren. De workshops waren in ieder geval heerlijk om te doen en ik geloof dat de deelnemers ook veel leren en ervan genoten, dus hopelijk komen er volgende week alweer meer op af. Deze week heb ik gewerkt rond het thema ‘vertrouwen' en de groep. We kunnen wel gelijk bezig gaan met de regels van acteren, maar uiteindelijk gaat het om deel van de groep te durven zijn, je uit te durven spreken, je eigen creativiteit te tonen, terwijl je tegelijkertijd een eenheid vormt, alleen dingen kunt doen doordat je samen bent. Hoewel dit misschien logisch klinkt en zelfs belerend voor ons Nederlanders, is dit echt niet vanzelfsprekend hier en zijn het waarden waar mensen écht wat aan hebben. Voor mij is het ook gaaf om te zoeken naar vormen om jongeren deze dingen zelf kunnen ervaren door oefeningen en (theater)spelletjes te doen en te reflecteren daarop. Na de workshops heb ik nog de huizen en familie en vrienden van de twee leiders gezien in Kibera. Zij hadden het best goed, en zijn wat visie betreft echt voorbeelden. Het geeft me veel tevredenheid en ik besef dat mijn rol hierin, de empowering van de lokale mensen, die het dus uiteindelijk zélf doorgeven, heel waardevol is. Dank God!

Een bewogen week dus, opnieuw nog veel meer om te vertellen, maar ik hoop na deze paar maanden jullie allemaal wel weer te spreken en verder te praten. Enne, volgende week sowieso meer :)