16 juni
Vandaag begon ik de dag met een cappuccinootje, om nog even te genieten van wat luxe, daarna vertrok ik samen met Maxwel, mijn baas/begeleider/collega naar de matatu's voor de reis naar Maralal. Omdat ik deze keer wist wat me te wachten stond, was het een veel kalmere reis dan vorige maand en kon ik rustig lezen en een beetje m'n gedachten laten gaan, best ontspannend eigenlijk. In Nyahururu (ja, ik heb het niet bedacht, die naam!) namen we even pauze en ik kwam te weten dat mensen hier soms hun laatste restje drinken laten staan of juist voordat ze iets drinken wat op de grond gooien voor de vooroudergeesten, die overal om je heen zijn en die je een beetje tevreden moet houden. Zulke gebruiken blijven blijkbaar toch hangen. Weer wat geleerd. Daarnaast praatten we over mijn werk en Maxwel vond dat ik echt goed bezig was. Dat was goed om te horen! Ook hadden we 't over mensenrechten en hoe verschillend je daarover kunt denken, ook als het gaat om vrijheid van het lichaam in verband met prostitutie in Nederland danwel Afrika. We hadden genoeg tijd om dit soort gesprekken te voeren, want het duurde een eeuwigheid voor we weer vertrokken.
We waren alweer goed en wel onderweg met de tweede matatu naar Maralal, toen de chauffeur stopte om nog een jongen binnen te laten. Het gebeurt hier wel vaker dat de chauffeurs wat bijbeunen door extra passagiers mee te nemen. Het plankje werd al bij de bestuurdersstoel vandaan gehaald (elke mat heeft wel zo'n plankje dat dan tussen de stoelen in het mini-gangpad geklemd wordt, zodat een extra iemand mee kan), toen een oudere man die er naast zou moeten zitten, begon te klagen dat hij dat niet wilde. Toegegeven, je zit inderdaad een stuk krapper natuurlijk dan. En hij had gelijk, eigenlijk mag het niet. De chauffeur en de extra klant vonden dat hij niet zo moeilijk moest doen, maar de man pakte zijn telefoon en begon demonstratief hardop het (nood)nummer van de busmaatschappij op te noemen 0..7..0.. Ik moest lachen. Hoewel ik de taal niet echt begrijp, snapte ik heel goed waar het om ging. De chauffeur begon te schreeuwen en de rest van de mensen begon zich er nu ook mee te bemoeien, dat de oude man gelijk had en dat de chauffeur moest doorrijden. Nou, uiteindelijk deed hij dat ook en bleef de jongen achter.
Onderweg las ik dus lekker m'n boekies en op een gegeven moment werd ik aangestoten dat ik naar buiten moest kijken. Daar stonden ineens, nog best dichtbij, een paartje olifanten in het wild. Groot! Uiteindelijk kwamen we rond 7uur aan in Maralal en kreeg ik, hoe toevallig, dezelfde kamer toegewezen als afgelopen keer. Op tijd gaan slapen.

17 juni
Vandaag begon ik de dag rustig en ontspannen met een stukje uit de bijbel en wat bidden. Zo ver weg, merk ik dat het extra fijn is om dat te doen, bidden om bescherming op al die reizen en om de motivatie om dit werk te blijven doen. :) Rond 10en zaten we weer op de motor naar de Girls' High School. We reden door de vlaktes waar wilde aloë vera groeit en masai-herders als bontgekleurde vogels door het landschap hoppen. Onderweg voegde ik weer wat Samburu-woorden voor dieren aan mijn vocabulaire toe en we arriveerden op tijd aan de poorten van de compound. In 'n mum van tijd hadden de meiden zich verzameld en begonnen we de worjshop. Het was een kleinere groep en er was weinig over van hun terughoudendheid de afgelopen keer. Ze waren enthousiast en pikten alles heel snel op. We waren heel tevreden toen we klaar waren (helaas al vroeg, 2 uur eerder dan gepland, omdat er nog andere dingen op het schoolprogramma stonden die middag.) Mister Uwonka (doet me steeds denken aan Willy Wonka :)) zei dat er nog Nederlanders op de school waren. Ze bleken van Edukans te zijn en een aantal meiden hier te sponsoren. Een man bleek zelfs bij Navigators Wageningen te hebben gezeten. Hoezo klein wereldje! Het schakelen tussen Nederlands-Engels was trouwens best moeilijk, haha. Helaas hadden ze maar weinig tijd, maar misschien dat we ze volgende maand nog even spreken, als we hier weer zijn. Ik had eerst gedacht dat dit de laatste keer zou zijn, maar volgende maand past het nog net in het schema toch nog een keer hierheen af te reizen, leuk. We werden uitgenodigd voor een lunch met de andere gasten en docenten, wat erg door ons gewaardeerd werd. We werden verwend met water, soda, rijst en geitenvlees. Heel grappig, toen ik de pan opende met vlees, vroeg ik wat voor soort vlees het was. Geitenvlees, antwoordde Mr. Uwonka, we eten hier haast nooit beef. O, zei ik, ik heb nog nooit geitenvlees gegeten. Hij: O! Nou, de smaak is vergelijkbaar met gazelle-vlees. Juist. Alsof ik dat wél ooit gegeten heb :). Maar goed, de lunch was gezellig en we vertrokken weer met onze motormuizen. We hadden echter nog maar een klein stukje gereden toen onze motor begon te slingeren en slippen. Lekke band. Maxwel en zijn motorman werden gebeld en kwamen terugrijden. Intussen waren de neven van mijn chauffeur aan komen lopen. Masai herder-krijgers (morans) die daar de kuddes van de familie hoedden. Via engels-kiswahili-samburu en weer terug kwamen we vanalles over ze te weten. Ze kunnen 100 km per dag lopen en zo'n 1-3 maanden overleven op bloed en melk! Sterke mannen! Dit was BBC Life in het echt! Na wat dollen met een speer van de ene, mijn zonnebril op 't hoofd van de ander (ze waren helemaal verbaasd over het effect van zo'n bril op je zicht), een dextrootje hier en daar (één liet het op z'n handpalm liggen, likte eraan en at het pas op toen ook Maxwel er een opat), kortom een vrolijke clash van culturen, togen we verder. Helaas was de band even later alweer lek, hij moest echt een nieuwe binnenband, want het gebeurde zelfs een derde keer! Gelukkig waren we er toen al bijna en klommen me met z'n drieen op de motor van de ander en werden we snel teruggebracht. Het was echt genieten, geweldige filmpjes en foto's gemaakt.

18 juni
Ik had slecht geslapen vannacht, zoals wel vaker voordat ik moet reizen, en om 6 uur zat ik al in de matatu. Gelukkig was ik gewaarschuwd dat het wel even zou duren met het vullen van het vehikel, want rond 8 uur vertrokken we pas. Zo vroeg was het nog niet echt stoffig, maar toch was ik blij met m'n over-de-top-zonnebril die alle stof buiten hield. We waren, denk ik, nauwelijks een uur onderweg, toen de chauffeur veel te hard door een diepe kuil ramde en er iets vervaarlijks kraakte, waarnaar er een branderige lucht opsteeg. We stopten en wat bleek? Een stuk ijzer was afgescheurd, waardoor nu de matatu rustte op een van de wielen, waardoor het rubber heet en branderig werd. Provisorisch gemaakt met dikke stenen, reden we verder, maar na drie minuten was het alweer mis natuurlijk. Opnieuw een paar stenen erin en we reden verder. Ik kon er wel een beetje om lachen, op deze manier repareren! Maar de bedoeling was om in ieder geval door te rijden naar de volgende plaats om het te fixen. Maar dat ging niet werken, want opnieuw moesten we stoppen. Nu leende de chauffeur een mes van een van de drie oudere masai-mannen die ook in de bus zaten en begon een stuk dikke tak te hakken om het zo opnieuw vast te zetten en verder te kunnen. Ik heb een stukje hout bewaard als aandenken. Ik schrijf het nu wel rustig, maar ik was niet echt te genieten. Natuurlijk kun je verwachten dat dit minstens een keer gebeurd als je in Afrika over hobbelwegen rijdt, maar ik was dit keer in m'n eentje op de terugweg en dat maakte het een tikje spannender allemaal. Goed, nu het goed vast zat, konden we verder, maar even later bleek de bus olie te lekken en na een paar schokken stond het ding stil. Om de een of andere mysterieuze reden kon nu ook de ene voordeur niet meer open en iedereen ging er weer uit. Nu was het toch echt tijd een nieuwe te laten komen. Wat een zooi zeg! Tijdens het wachten praatte ik nog met een student conflict studies over de manier waarop wij theater inzetten om conflicten bespreekbaar te maken en vrede te bevorderen in en tussen communities. Dat was wel een leuk gesprek tussendoor. Uiteindelijk waren we eindelijk weer op weg, maar zat ik nu een beetje opgepropt in de nieuwe matatu, omdat er wat extra mensen bij waren nu. Ik had al geduld en relaxedheid geleerd hier, maar door deze test heb ik m'n diploma wel gehaald. O my! In Nyu snel door in een shuttle naar Nairobi. Ik zat helaas naast een man die een flesje puur bij zich droeg. De hele weg terug zat ik dus een beetje in die alcohollucht en wat ik vreesde, gebeurde ook. De man begon mij een beetje lastig te vallen. Niks ergs hoor, maar hij bleef maar praten en aan het einde m'n contactgegevens vragen en dat hij een soda voor me wilde kopen in Nairobi. Uiteindelijk negeerde ik hem maar gewoon en sprong ik in Nairobi er snel uit en wandelde ik vlug naar mijn eigen vertrouwde matatu-standplaats. Moe kwam ik thuis, maar toch ook trots dat het me allemaal gelukt was in m'n eentje!

Vandaag en de komende dagen kan ik wat uitrusten, maar waarschijnlijk vertrekken we donderdag alweer voor een ander project in het noorden, maar dat is nog niet zeker. Keep in touch! :)